Ερήμου Όαση

Επιστρέφοντας μετά από αρκετό καιρό πίσω στην Όαση, εύχομαι καλά Χριστούγεννα στο κοινό αυτού του ιστολογίου. Στις αρχές Δεκεμβρίου έζησα μια σειρά καταστάσεων που με έκαναν να αναθεωρήσω τις προτεραιότητες μου στη ζωή, να αλλάξω πράγματα στη συμπεριφορά και στάση μου απέναντι ακόμα και στην ίδια μου την οικογένεια - προς το καλύτερο - και γενικά να αφαιρέσω από πάνω μου ένα αόρατο πέπλο που με καθιστούσε πιο "σκοτεινό" και "βαρύ". Ένας μονόλογος με τον βαθύτερο εαυτό μου , από εκείνο το σαββατιάτικο απόγευμα, αποδίδεται στο παρακάτω ποίημα μου, που αποφάσισα να ονομάσω "Άνθρωπος του Θεού". "Άνθρωπος του Θεού" Τι σε κάνει τελικά Άνθρωπο του Θεού;  Θα επιχειρήσω μιαν απάντηση  Δε φοράω στον λαιμό μου σταυρό, τον κουβαλάω  Δεν έχει κάτι το υπέρτατο η ύπαρξή μου, δεν ξέρω αν το είχε ή θα το έχει ποτέ  Περιπλανιέμαι μα δεν έχω κουραστεί ακόμα Ίσως η σκέψη μου να είναι πιο πολύ σε πράγματα μάταια, σε κόσμο άλλον,  γύρω, δίπλα, δεξιά κι αριστερά σου - ...

Αδικαιολογήτως απών. Έτσι λεγόταν μια εκπομπή του δημοσιογράφου του Mega, Γιάννη Χρηστάκου, στον πάλαι ποτέ Over Fm 104,9, έτσι με προσδιορίζω κι εγώ ως προς αυτό το κενό που υπήρξε από την τελευταία φορά που δημοσίευσα ποίημα εδώ. Που ήταν το εξαίρετο " Αίσθημα στο Κύμα " (το ποίημα της Δίνα μπορείτε να το θυμηθείτε πατώντας ΕΔΩ ). Σήμερα, όμως, επανέρχομαι με ένα προσωπικό μου ποίημα, το "Στις έξι", όχι τόσο πρόσφατο βέβαια... διότι γράφτηκε πριν δύο μήνες και κάτι. Ο μήνας είχε 9 κι ήταν Ιούλιος, αλλά η εξεταστική ακόμα δεν είχε τελειώσει.  Η πίεση κι η - ιδιόρρυθμη - ρουτίνα είναι χαρακτηριστικό που προσδιορίζει το επάγγελμα του δημοσιογράφου. Αλλά όσο κι αν στην αρχή την/τον εξαντλεί, το συνηθίζει λίγο λίγο. Τι γίνεται, όμως, όταν έρχεται η ώρα που αποχωρεί, αποσύρεται ή συνταξιοδοτείται από το επάγγελμα του; (η σειρά σκέψεων, βέβαια, όπως θα τη δείτε, μοιάζει να ταιριάζει και με άλλα επαγγέλματα) "Στις έξι" Κάθε μέρα το πρωί, ξυπνούσε για να προλάβει...

Είχα καιρό να φιλοξενήσω ποίημα της.  Όταν γράφει η Δίνα - Γουαχέντα Μόμενα , αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα τη δύναμη του ονείρου και του πάθους στη γραφή της.  Τον Απρίλιο , λοιπόν, του 2023 , βίωνε την ψυχική οδύνη μιας σχέσης που είχε αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι. Στο ποίημα αυτό, που προσωπικά ονόμασα "Αίσθημα στο Κύμα", η δημιουργός ονειρεύεται ότι βρίσκεται στην αγκαλιά του ανθρώπου που αγαπούσε.  Όπως η ίδια μου ανέφερε, όταν προ ημερών μού έδωσε την άδεια να δημοσιευτεί το παρακάτω ποίημα, στη γραφή της χρησιμοποιεί στοιχεία που θυμίζουν ποίηση των Σεφέρη, Σικελιανού και Εγγονόπουλου.  "Αίσθημα στο Κύμα"  Άκου πώς τα κύματα σε καλούν, και κοίτα το φεγγάρι που σε προσκαλεί  να κοιμηθείς μαζί του.  Μες στην αγκαλιά του να μείνεις εκεί  για νύχτες ολόκληρες.  Θα είναι τα νερά της θάλασσας που θα σε χαϊδεύουν  απαλά και τρυφερά.  Κι όταν ξυπνήσεις, και το φεγγάρι έχει πια φύγει,  Αυτός θα είναι δίπλα σου για να σου πει...

Μέχρι τώρα, στην "Όαση" δεν έχουν φιλοξενηθεί ποιήματα που να συνδέονται με την ελληνική επαρχία. Ωστόσο ένα "φρέσκο" ποίημα που λάβαμε χθες, από τον φίλο της ιστοσελίδας και συμφοιτητή μου (στο 3ο Έτος εκείνος) του τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του ΕΚΠΑ, Βασίλη Αλεξίου , αλλάζει αυτή την κατάσταση. Στο ποίημα " Στεφάνι " που θα δείτε, δεν υπάρχει καμία παρέμβαση επί του πρωτοτύπου, όπως το έλαβα ψες προσωπικά.  Σημείωμα του Διαχειριστή: Το Στεφάνι, που βλέπετε και στη φωτογραφία, αποτελεί το υψηλότερο σημείο του χωριού Μορφοβούνι Καρδίτσας, που αποτελεί και το χωριό του ποιητή που φιλοξενείται σήμερα. Θρυλείται ότι στο Στεφάνι είχε σκοπιά ο Γεώργιος Καραϊσκάκης στην αρχή της Επανάστασης του 1821.  Όπως μου ανέφερε ο Βασίλης, σε αυτό το σημείο βρίσκεται μια σημαία, της οποίας η καθημερινή φωταγώγηση το βράδυ αντιμετωπίζει πλέον σταθερό πρόβλημα. Από αυτήν ξεκινά η έμπνευση του, που θα δείτε ακριβώς παρακάτω.  " Στεφάνι "  Τα φώτα τρεμόπαιζαν αρ...

Μέσα στο διάστημα που απουσίασε η Όαση από την ενεργό δράση, γράφτηκαν αρκετά ποιήματα, τα οποία μπορώ να πω ότι, εμένα ως συντονιστή, με εντυπωσίασαν πολύ. Τη συμφοιτήτρια μου, Ναταλία Μπούρμπου , τη γνωρίσατε σε αυτό το ιστολόγιο από ένα παλαιότερο ποίημα της, την "Ευτυχία" (διαβάστε  ΕΔΩ ). Η Ερήμου Όαση είναι στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσει μια καινούργια δημιουργία της, με τίτλο " Ένα λουλούδι ψηλώνει ". Ο άνθρωπος, όπως εύστοχα το εκφράζει η Ναταλία, είναι σαν ένα λουλούδι που προστατεύει μοναχό του την υπόσταση του, αντέχει κι ανακάμπτει από τις δυσκολίες και αναπτύσσεται παρά τις αντιξοότητες. Ένα ποίημα κάπως πιο αισιόδοξο, αλλά και εμψυχωτικό, συγκριτικά με τον "Ακήρυχτο Πόλεμο" που ανέβηκε χθες. "Ένα λουλούδι ψηλώνει" Να μπορείς να ανθίζεις με ήλιο ή χωρίς,  με βροχή ή ξηρασία,  μόνο σου, λουλούδι μου, να διπλώνεις τα πέταλά σου  να προστατεύσεις τον πυρήνα σου.  Μόνο σου, να έχεις το κουράγιο  να στηρίζεις τον μίσχο σου ξανά  ό...

Είναι γεγονός!  Μετά από απουσία περίπου τεσσάρων μηνών, η " Ερήμου Οαση " επιστρέφει και θα σας κρατήσει συντροφιά σίγουρα για το υπόλοιπο του καλοκαιριού. Εντός του Ιουλίου θα αναρτηθούν, πέραν του ποιήματος που θα δημοσιευτεί σήμερα, και άλλο ένα ή άλλα δύο, ανάλογα με τους ρυθμούς της επικαιρότητας - και την όποια κινητικότητα υπάρξει στο αδελφό Headhunter. Το σημερινό ποίημα είναι προσωπικό μου και γράφτηκε στα μέσα Απριλίου 2023. Αφορμή, μια υπόθεση μαζικού διασυρμού χιλιάδων γυναικών και παιδιών, μέσω της δημοσίευσης φωτογραφιών τους σε "ιδιαίτερες" ομαδικές συζητήσεις για σεξουαλική χρήση (με μια λέξη, sextortion). Υπήρξαν, δε, πολλά άτομα που έστελναν φωτογραφίες των αδελφών και των μητέρων τους σε αυτές τις ομαδικές.  Το σχετικό με την υπόθεση άρθρο από το Headhunter μπορείτε να το θυμηθείτε, πατώντας ΕΔΩ . Ο ειρμός του ποιήματος " Ακήρυχτος Πόλεμος ", με αφορμή αυτή την υπόθεση, μπορεί να μοιάζει χαμένος, ανύπαρκτος ίσως, αλλά απηχεί απόλυτα το ...