Ερήμου Όαση

Οι "Διαθήκες" αποτελούν προσωπικό μου ποίημα, γραμμένο λίγες μόλις μέρες πριν την πρωτοχρονιά του 2022 και πηγή έμπνευσης αποτέλεσε ένα οικογενειακό ζήτημα εκείνων των ημερών: οι δύο διαθήκες του εκλιπόντος παππού μου.  Καλή σας απόλαυση...  "Διαθήκες"  Τι είναι η ζωή του ανθρώπου; Αναμνήσεις. Γεγονότα. Στιγμές που καθένας τις θυμάται μοναδικά, μνήμες που συνθέτουν ένα όλον γύρω από μιαν ύπαρξη. Ο άνθρωπος δεν ζει για πάντα, μα γράφει με τον τρόπο του για πάντα, με λόγια και με πράξεις,  ακόμα κι αν αλλάζει πρόσωπο, κι αν συνάφεια καμιά δεν υπάρχει  από τα ίδια στα δημόσια,  απ'την θεωρία του παρόντος στην πράξη του μέλλοντος,  από τη ζωή, στο θάνατο που στωικά τον περιμένει...  Κι αν έχει κάτι να αφήσει πίσω του, διαθήκη καταλείπει σε αυτούς που περιμένει ότι θα είναι συνεχιστές του. Υπάρχει όμως πάντα κι άλλη μια διαθήκη, κορυφαία κι ανείπωτη: να αφήνει πίσω του έναν ακέραιο χαρακτήρα,  να τον θυμούνται με τιμή ° να χαίρονται οι άλλοι με κά...

Το συγκεκριμένο ποίημα αναρτήθηκε στον προσωπικό μου τοίχο στο Facebook τον Ιανουάριο του 2022.  Πήγαινα να φύγω από το σπίτι  μια Κυριακή, το μεσημέρι, όμως κάτι με τρόμαξε που είδα εμπρός μου: μιαν ασχήμια έβγαζε ο καθρέφτης  σαν έβλεπα μπροστά, μα δεν φαινόταν άμεσα, ήταν κάτι πιο βαθύ: Ένας φόβος, σαν αυτούς που είχα ανέκαθεν ° κάποτε φοβήθηκα να μιλήσω για κάτι που συνέβαινε, κάποτε φοβήθηκα μην εκτεθώ κι έκανα πίσω,  μια στιγμή φοβήθηκα για την ίδια τη ζωή μου.  Αλλά έρχεται μια στιγμή,  της αλήθειας η ώρα, που όλοι  κρινόμαστε για τις κινήσεις μας, ωσάν να είμαστε σκακιστές... Και ήρθε η ώρα του δείπνου - πώς πέρασε η ώρα -  ένα βαθύ μπολ έφτασε,  με μια σκουρόχρωμη σούπα: ένα πιάτο βαρύ, με όλες τις πίκρες μου. Το είδα, το αναγνώρισα και είπα "ως εδώ"! - Απ'τη στιγμή που τη ζωή σου ΕΣΥ την καθορίζεις, κάλλιο άλλες πίκρες μην την ποτίζεις! Κι άλλαξε η ζωή μεμιάς.

Και ναι, είναι γεγονός! Ένα καινούριο, ποιητικό αυτή τη φορά, ιστολόγιο ξεκινά από σήμερα το ταξίδι του στη blogόσφαιρα. Η «Ερήμου Όαση» ελπίζω να αποτελέσει για σας μια ποιητική όαση, μία ευκαιρία να αντιληφθείτε με διαφορετικό τρόπο τον κόσμο γύρω μας, κυρίως πτυχές του που δεν παρατηρούμε συχνά. Η γραφή που θα δείτε εδώ, δεν θα είναι πάντοτε απαισιόδοξη ή μονίμως αισιόδοξη. Εξαρτάται από τη διάθεση των υπογραφουσών και υπογραφόντων τα ποιήματα. Ναι, καλά ακούσατε, δεν θα αναρτώνται μόνο δικά μου ποιήματα: στο τμήμα στο οποίο φοιτώ, το Επικοινωνίας και ΜΜΕ του ΕΚΠΑ, έχω αντιληφθεί την ύπαρξη αρκετών - ας μου επιτραπεί η έκφραση, ακόμα κι αν φαντάζει υπερβολική - διανοιών στον τομέα αυτόν. Κοινώς, θα βλέπετε ανά τακτά χρονικά διαστήματα και αξιόλογα ποιήματα συναδέλφων μου. Δεν θα μακρηγορήσω άλλο, καιρός να μιλήσει η γραφή... ήρθε η ώρα της ποιητικής αδείας! Αποστόλης Λάλος