"Άνθρωπος του Θεού"
Επιστρέφοντας μετά από αρκετό καιρό πίσω στην Όαση, εύχομαι καλά Χριστούγεννα στο κοινό αυτού του ιστολογίου. Στις αρχές Δεκεμβρίου έζησα μια σειρά καταστάσεων που με έκαναν να αναθεωρήσω τις προτεραιότητες μου στη ζωή, να αλλάξω πράγματα στη συμπεριφορά και στάση μου απέναντι ακόμα και στην ίδια μου την οικογένεια - προς το καλύτερο - και γενικά να αφαιρέσω από πάνω μου ένα αόρατο πέπλο που με καθιστούσε πιο "σκοτεινό" και "βαρύ". Ένας μονόλογος με τον βαθύτερο εαυτό μου , από εκείνο το σαββατιάτικο απόγευμα, αποδίδεται στο παρακάτω ποίημα μου, που αποφάσισα να ονομάσω "Άνθρωπος του Θεού". "Άνθρωπος του Θεού" Τι σε κάνει τελικά Άνθρωπο του Θεού; Θα επιχειρήσω μιαν απάντηση Δε φοράω στον λαιμό μου σταυρό, τον κουβαλάω Δεν έχει κάτι το υπέρτατο η ύπαρξή μου, δεν ξέρω αν το είχε ή θα το έχει ποτέ Περιπλανιέμαι μα δεν έχω κουραστεί ακόμα Ίσως η σκέψη μου να είναι πιο πολύ σε πράγματα μάταια, σε κόσμο άλλον, γύρω, δίπλα, δεξιά κι αριστερά σου - ...