"Οδοδείκτης"


Το σημερινό ποίημα ανήκει στην Γρηγορία Δαγκούνα, συμφοιτήτρια στο τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του ΕΚΠΑ και τοποθετείται χρονικά στον Δεκέμβριο του 2021.

Ελπίζουμε να σάς αρέσει!


"Οδοδείκτης"

Το μυστικό είναι 

να βρίσκεις το άλλο πρόσωπο 

του πόνου 

Και να κοιτάζεις τα χέρια

που τραβούν δεσμούς ατσάλινους

Κάνε την καρδιά πυρσό 

λάμψε

περισσότερο απ' όσο φέγγει το σκοτάδι

και σφράγισε τη στιγμή που λες αντίο 

Καιρός για Αναγέννηση.

Μην κρίνεις τον καιρό μας, 

να τον διαπερνάς πρέπει 

Γι' αυτό υπάρχεις άλλωστε

για να κάνεις το λάθος 

και να υπάρξεις.


Το ποίημα μεταφέρεται εδώ ακριβώς όπως το συνέθεσε η δημιουργός του. 

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

"Πρώτη φορά τηλεοπτικά"

Εικόνα
Καλησπέρα και καλή χρονιά από την Ερήμου Οαση! Η αγωνία ενός νεαρού δημοσιογράφου πριν βγει για πρώτη φορά στον αέρα ως παρουσιαστής ειδήσεων. Ακόμα κι ένα μεσημεριανό, απογευματινό, κάποιο γενικά από τα "δευτερεύοντα" δελτία ειδήσεων, δεν είναι μία εύκολη διαδικασία. Συσκέψεις, ρεπορτάζ, θέματα που είναι να προβληθούν ή να μην προβληθούν, και μέσα στις σκέψεις του ποιητικού ήρωα μας, η ζωή του περνά σαν ταινία μπροστά από τα μάτια του.  Πρώτη φορά τηλεοπτικά, λοιπόν, και ελπίζω το ποίημα αυτό να σάς κεντρίσει το ενδιαφέρον. "Πρώτη φορά τηλεοπτικά" Η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά  30 δευτερόλεπτα  Πού είναι της ζωής μου η σύντροφος  να μου κρατά το χέρι αυτές τις στιγμές αγωνίας;  Μόνος μου εγώ κι αντίκρυ ο αέρας ο τηλεοπτικός,  μαζί κι απέναντί μου  20 δευτερόλεπτα  Τελευταίες πινελιές από το τμήμα μακιγιάζ  στο πρόσωπό μου  Να φτιάξουν λίγο την εικόνα του έρμου του περφόρμερ  10 δευτερόλεπτα  Και μετρά επίμονα ο σκηνοθέτης  ...
Διαβάστε περισσότερα

"Άνθρωπος του Θεού"

Εικόνα
Επιστρέφοντας μετά από αρκετό καιρό πίσω στην Όαση, εύχομαι καλά Χριστούγεννα στο κοινό αυτού του ιστολογίου. Στις αρχές Δεκεμβρίου έζησα μια σειρά καταστάσεων που με έκαναν να αναθεωρήσω τις προτεραιότητες μου στη ζωή, να αλλάξω πράγματα στη συμπεριφορά και στάση μου απέναντι ακόμα και στην ίδια μου την οικογένεια - προς το καλύτερο - και γενικά να αφαιρέσω από πάνω μου ένα αόρατο πέπλο που με καθιστούσε πιο "σκοτεινό" και "βαρύ". Ένας μονόλογος με τον βαθύτερο εαυτό μου , από εκείνο το σαββατιάτικο απόγευμα, αποδίδεται στο παρακάτω ποίημα μου, που αποφάσισα να ονομάσω "Άνθρωπος του Θεού". "Άνθρωπος του Θεού" Τι σε κάνει τελικά Άνθρωπο του Θεού;  Θα επιχειρήσω μιαν απάντηση  Δε φοράω στον λαιμό μου σταυρό, τον κουβαλάω  Δεν έχει κάτι το υπέρτατο η ύπαρξή μου, δεν ξέρω αν το είχε ή θα το έχει ποτέ  Περιπλανιέμαι μα δεν έχω κουραστεί ακόμα Ίσως η σκέψη μου να είναι πιο πολύ σε πράγματα μάταια, σε κόσμο άλλον,  γύρω, δίπλα, δεξιά κι αριστερά σου - ...
Διαβάστε περισσότερα

"Αίσθημα στο Κύμα"

Εικόνα
Είχα καιρό να φιλοξενήσω ποίημα της.  Όταν γράφει η Δίνα - Γουαχέντα Μόμενα , αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα τη δύναμη του ονείρου και του πάθους στη γραφή της.  Τον Απρίλιο , λοιπόν, του 2023 , βίωνε την ψυχική οδύνη μιας σχέσης που είχε αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι. Στο ποίημα αυτό, που προσωπικά ονόμασα "Αίσθημα στο Κύμα", η δημιουργός ονειρεύεται ότι βρίσκεται στην αγκαλιά του ανθρώπου που αγαπούσε.  Όπως η ίδια μου ανέφερε, όταν προ ημερών μού έδωσε την άδεια να δημοσιευτεί το παρακάτω ποίημα, στη γραφή της χρησιμοποιεί στοιχεία που θυμίζουν ποίηση των Σεφέρη, Σικελιανού και Εγγονόπουλου.  "Αίσθημα στο Κύμα"  Άκου πώς τα κύματα σε καλούν, και κοίτα το φεγγάρι που σε προσκαλεί  να κοιμηθείς μαζί του.  Μες στην αγκαλιά του να μείνεις εκεί  για νύχτες ολόκληρες.  Θα είναι τα νερά της θάλασσας που θα σε χαϊδεύουν  απαλά και τρυφερά.  Κι όταν ξυπνήσεις, και το φεγγάρι έχει πια φύγει,  Αυτός θα είναι δίπλα σου για να σου πει...
Διαβάστε περισσότερα