"Μια φωτιά που σιγοκαίει"

Τον Ιανουάριο του 2021, ο Αποστόλης Λάλος, όπως και άλλοι μαθητές της Γ' Λυκείου (τότε), αναζητούσε μία διέξοδο από την πρωτόγνωρη συγκυρία που δημιουργούσαν η προετοιμασία για τις Πανελλήνιες, μαζί με την πολύμηνη, καθολική και υποχρεωτική καραντίνα. 

Αυτήν έβρισκε που και που στην ποίηση, χαρακτηριστικό παράδειγμα το ποίημα του, "Μια φωτιά που σιγοκαίει", που παρουσιάζει σήμερα η Ερήμου Όαση. Άραγε, ποια να είναι η φωτιά αυτή; Ας το δούμε αμέσως... 

"Μια φωτιά που σιγοκαίει" 

Μια φωτιά,

μια φωτιά που σιγοκαίει

μήνες χρόνια και αιώνες

μα δεν ενοχλεί κανέναν...

Τρέφεται από λάθη,

   αστοχίες μιας ανώτερης δύναμης

περιμένει μια σπίθα,

  μια αφορμή για να φουντώσει ξανά!

Δε γνωρίζει πολιτικούς

       ούτε πολίτες:

Μόνο τον χρόνο

και της κοινωνίας τη γνώση...

Κάνει κύκλους, χάνεται

   σε αυλές και μπαζωμένα ρέματα

   σε πόλεις και χωριά

   σε υπουργεία, κράτη, στον κόσμο όλο.

Απρόβλεπτη η φύση της,

   μα πιο πολύ η κατάληξη της...

Έχει;

  Όλο σβήνει: ή έτσι φαίνεται.

Παραμερίζεται

            Σιγοσβήνει

     Μα ποτέ δεν εξαντλείται!

Γιατί μια φωτιά που σιγοκαίει

    Είναι η Ιστορία

    Και δε σβήνει ολότελα

για να μάς θυμίζει πάντα

τι (θα) κάνουμε λάθος...