"Χούι"

Την Μαριαλένα Καργαδούρη τη γνώρισα στη σχολή μου, στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του ΕΚΠΑ. Είχα αντιληφθεί ότι έχει βαθύτερες ανησυχίες και ιδιαίτερο στοχασμό, αλλά το συνειδητοποίησα περισσότερο μέσα από το ποίημα της, το "Χούι".

Δημιουργία του Σεπτεμβρίου 2022, στην οποία σκιαγραφείται ο ψυχισμός μίας γυναικείας ύπαρξης - είναι η ίδια η Μαριαλένα - που αισθάνεται ποιήτρια και το εκφράζει χωρίς δισταγμό. Η δημιουργός δεν απαρνείται τα ευαίσθητα σημεία της ή κάποια χαρακτηριστικά που κάποιοι κρίνουν αρνητικά, αλλά τα αναγνωρίζει ως σημεία - κλειδιά της ταυτότητας της, της προσωπικότητας της.

Μία γραφή αυθόρμητα προκλητική και συνάμα ελκυστική, μα πάνω απ'όλα ελεύθερη.

"Χούι"

Έτσι είμαι εγώ

αυτή είναι εγώ 

η ταυτότητα μου 

η εξακρίβωση της αστάθειας μου είναι η εξής 

ορίστε, την εντοπίσαμε 

(γαμώτο, πάντα κάπου την παραχώνω)

1. Επαίτης της τυποποίησης. 

Εκεί κατάλαβα πως κατοικεί το βαρύγδουπο, το αφοπλιστικά κι ολοκληρωτικά ρομαντικό

Στη σιγουριά του κλισέ 

Στον αστραφτερό επιτελεστικό εντυπωσιασμό που διαθλά το φως απ'τα μάτια σου

Στα 22 δευτερόλεπτα που θα αρμέγω για να με πείθω 

πως 

δυστυχώς, 

ευτυχώ.

Ως εκ τούτου, 

2. αναπόφευκτα υπερευαίσθητος

Εντελώς συμπτωματικά, 

3. άυπνος (σού δίνω τα εύσημα)

Ένα ξεβόλεμα

μια συνήθεια που ταλαιπωρείσαι να κόψεις 

κακοστριμμένο τσιγάρο που επίτηδες δε σβήνεις κι ας είναι πικρό 

Εγκληματίας που καταδικάστηκε σε αποκεφαλισμό μα

θα ακούσω όλο αυτιά για τον πονοκέφαλο που σε τυραννά 

(όσο, έστω, είναι ακόμη στερεωμένα στο υπόλοιπό μου σώμα)

Μια παιδούλα που έχασε το μέτρημα (αυταπόδεικτο)

και

σηκώνοντας το στυλό βαπτίστηκε ποιήτρια 

δε θα το αρνηθώ 

αφού αυτή είναι εγώ 

ότι όσο το κεφάλι σου πάει να σπάσει 

το δικό μας απουσιάζει.

Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές μα δε διψώ για τη σκιά τους. 

Σκεπάζομαι από δύο μεγάλες λέξεις που 

- κάπως προβλέψιμα - 

θα επαναλάβεις τρεις φορές και 

θα κρατήσω δανεικές 

κι αγύριστες. 

Χώνομαι στην κουφάλα όσων στίχων μου βρίθουν στόμφου

(μα συχνά φρόντιζες να μου υπομνηματίζεις, έχαναν ουσίας)

Και ύστερα (ύστατα;) εισπνέω την πετσέτα σου.

Η προσωρινότητα του θερινού αποχωρισμού εμποτισμένη στις ίνες της. 

Κι επειδή όσο κι αν της εξηγήσω δε θα καταλάβει πως 

η επιστροφή σου αναβλήθηκε ες αεί 

την πλένω, προδομένη, γιατί μού είπε ψέματα.

Το κουρέλι με έκανε κουρέλι. 

Και καθώς κι αυτό είναι χούι μου (σημείωνε)

να εξαρτώμαι τόσο ασφυκτικά από όσα αγαπώ

κι όσα αγαπώ να με προδίδουν 

πάω να σε ξεπλύνω απ'τα χέρια που σε άρπαζαν 

και τα δόντια που σε δάγκωναν 

και τα πόδια που αργούν να προλάβουν τον νου

το σώμα που δυσκολεύεται να καταπιεί το προαποφασισμένο. 

Έτσι είμαι εγώ 

κι έτσι είσαι εσύ 

μπαίνεις για να βροντήξεις την πόρτα βγαίνοντας.