"Λίγο πριν μαραθώ"

Τον Ιούνιο του 2020, η φίλη και συμφοιτήτρια μου στο τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του ΕΚΠΑ, Δίνα - Γουαχέντα Μόμενα, έγραψε το πολύ ενδιαφέρον ποίημα "Λίγο πριν μαραθώ". 

Η ηρωίδα αυτού, μία νεαρή κοπέλα που νιώθει ότι, πάνω στο άνθος της νιότης και της ζωής της, είναι ξεχωριστή στον κόσμο αλλά και μόνη, αποκομμένη από αυτόν. Ότι μπορεί να αλλάξει πολλά στην πραγματικότητα του καιρού της, αλλά δεν της δίνεται το περιθώριο. 

Μοιάζει με λουλούδι που βρίσκεται μόνο του σε έναν μεγάλο κήπο, κάτι που την καταδικάζει/κινητοποιεί (επιλέξτε το ρήμα που θέλετε, ανάλογα με τη δική σας ερμηνεία του ποιήματος) να σκορπίσει το είναι της, προκειμένου να γίνει αισθητό το πέρασμα της από γης, μέσα σε πολλές, διαφορετικές εμφανίσεις. 

"Λίγο πριν μαραθώ" 

Μαραμένη μες στο άνθος της ζωής της.

Λουλούδι όμορφο που όλοι θέλουν να το κόψουν από τον κήπο.

Άρωμα που από μακριά σε προσελκύει και σε υπνωτίζει.

Αλλά είναι ομορφότερο να το βλέπεις να ανθίζει

μαζί με τα υπόλοιπα λουλούδια μες στον πολύχρωμο κήπο

και να αποκτά χρώματα και αρώματα μεθυστικά. 

Για εκείνη όλες οι εποχές θυμίζουν και είναι πάντα 

φθινόπωρο, το μόνο καταφύγιο της το δάσος 

πλάι στη φύση που την κρατά ζωντανή

κοντά στον ποταμό να σιγοτραγουδά όλους να τους κοιμίσει.

Το βράδυ ξαπλώνει στα ψηλά βράχια του καταρράκτη

και αγναντεύει τον έναστρο ουρανό.

Μα σαν ο πρωινός ήλιος αγγίξει το πρόσωπό της 

η καθημερινή επιβίωση μες το χάος των προβλημάτων 

έρχεται να της κόψει ένα ακόμη πέταλο,

να της ποτίσει την γλάστρα που έχει φυτέψει μέσα.

Όμως της λείπει ο κήπος και τα άνθη που τη συντρόφευαν.

Δεν μπορούσε να γείρει προς τον ήλιο, την τύφλωνε.

Οπότε αποφάσισε μόνη της να κόψει τα φύλλα 

από το κλωνάρι της και να αφήσει το άρωμα της 

να ταξιδέψει από γλάστρα σε γλάστρα.

Όλα τα πέταλα έπεσαν και χάθηκε μες στο άνθος της ζωής της.

Το ποίημα δημοσιεύεται με ελάχιστες τροποποιήσεις επί του πρωτοτύπου