"Σκέψεις θολές, για κάποιες τέχνες"

Μέσα από το ιστολόγιο αυτό, έχετε συνηθίσει να βλέπετε ένα ποίημα σε κάθε δημοσίευση. Απόψε, αυτή η "παράδοση" σπάει, καθώς η "Ερήμου Οαση" παρουσιάζει την τριλογία ποιημάτων του συντονιστή της, Αποστόλη Λάλου, "Σκέψεις θολές, για κάποιες τέχνες".

Κάθε ποίημα, αφιερωμένο σε ένα διαφορετικό είδος τέχνης - έκφρασης. 

Μία μεταφορά από τις παραστατικές τέχνες, στη ζωγραφική και τον κινηματογράφο, σε μία σειρά ποιημάτων που γράφτηκε τον Μάρτιο του 2022 - ήταν μία περίοδος που ο γράφων, λόγω και των σπουδών του, είχε την ευκαιρία να γνωρίσει κάπως καλύτερα αυτές τις τέχνες.

Όσο για τον χαρακτηρισμό "θολές", αυτός οφείλεται στην πνευματική κούραση του δημιουργού, την ημέρα της σύνθεσης των ποιημάτων.

"Σκέψεις θολές, για κάποιες τέχνες"

Α'

Δεν είμαι κανείς... είμαι ο εις, 

ένας άνθρωπος ακόμη νέος, ένα προϊόν μεσικό. 

Και άθελά μου κάποιος με κρατά

σε πλάνο παγωμένο... 

το σώμα και το αίμα μου, μέρος μιας τέχνης 

τάχα ακραίας 

αλλά συνηθισμένης πια. 

Β'

Μπροστά σ' έναν πίνακα αφαιρετικό

βλέπω ένα βάρος μου να φεύγει, 

και αντικρίζω στο βάθος εμένα, 

αχνοφαίνομαι 

σαν να παίρνω μιαν άλλη διαδρομή 

για ν' αλλάξω τόπο *

σ' αυτό είμαι πια μαθημένος, 

ούτε η προσαρμογή στ' αλλού

πια με δυσκολεύει... 

Γ'

Μια ζωή περνά μπροστά σου 

σε εικόνες, 

τις φτιάχνεις μια σειρά 

τις αλλάζεις με τα χρόνια, 

συλλογιέσαι τι έχεις καταφέρει... 

Δεν βγάζεις το αποτέλεσμα που θες, 

θέλεις κι άλλα:

το μυαλό σου είναι θολό, 

αναθεώρησε και ξεκουβάλα.

Της ζωής σου την ταινία 

τη γυρνάς όσες φορές θες, 

τα χρόνια όμως δεν τα προλαβαίνεις!

Τρέξε...

(αν δεν έχεις ήδη αρχίσει)