"Σώσε ό,τι μπορείς"

Είναι λίγες οι φορές που από αυτό εδώ το ιστολόγιο έχετε διαβάσει ποιήματα σχετικά με την αναπόληση μιας άλλης εποχής, ή σχετικά με σχέσεις που τελειώνουν ξαφνικά (γιατί;). 

Η Δίνα - Γουαχέντα Μόμενα έγραψε το ποίημα "Σώσε ό,τι μπορείς", τον Οκτώβριο του 2019. Μία δημιουργία που μάς παρουσιάζει εκ βαθέων τον ευαίσθητο ψυχισμό, τους φόβους και τις ανησυχίες δύο νέων ηρώων, που διατηρούν σχέση. Κυρίως φόβοι φαίνονται... της απώλειας ο πιο διακριτός. Απώλειας του άλλου μας μισού, απώλειας ενός κόσμου που - για καλή μας τύχη - προλάβαμε να ζήσουμε. 

Όλα αυτά, όμως, ξεχνιούνται κι όλα χάνονται, μέσα σε μια ρομαντική ατμόσφαιρα - υπαρκτή ή φαινομενική. 

Με αυτό το ποίημα, ένας κύκλος της "Ερήμου Οασης" κλείνει. Η απόφαση να αναστείλω προσωρινά τις εργασίες του ιστολογίου σχετίζεται με λόγους ψυχικής υγείας και με διαρκώς αυξανόμενες υποχρεώσεις το τελευταίο διάστημα. Υπόσχομαι ως συντονιστής (ο γράφων, Αποστόλης Λάλος) να επανέλθω εδώ όταν νιώσω έτοιμος.

"Σώσε ό,τι μπορείς" 

Δάκρυα πέφτουν από τα κοκκινισμένα μάτια του.

Φοβάται να τον δουν αδύναμο και ευάλωτο.

Όμως εγώ θα του δώσω το χέρι μου 

για να σηκωθεί.

Συγκράτησε την πίκρα για τα θλιμμένα βράδια μοναξιάς.

Με ένα ποτήρι ζεστό κρασί στο χέρι 

στην αγκαλιά του στέκομαι

Ο χρόνος αργά κυλά

χαζεύοντας τη φωτιά στο τζάκι.

Τα δέντρα έξω καίγονται,

οι δρόμοι γεμίζουν καυσαέρια

και ο κόσμος γλεντά με το χρήμα εις βάρος τους.

Τα ζώα πεθαίνουν, ο αέρας μαυρίζει...

Η Γη είναι ακόμα άρρωστη και ο ουρανός δακρύζει.

Μα τον κόσμο δεν τον νοιάζει, 

επιβιώνει και αυτό του αρκεί.

Εγώ συνεχίζω να τον αγκαλιάζω

γιατί φοβάμαι να τον χάσω.

Βλέπω στο παράθυρο να χάνονται όλα.

Δεν κάνω τίποτα. Σιωπώ. Φοβάμαι.

Δακρύζω. Χλωμιάζω. Νοσταλγώ.

Τι; Τις μέρες του ΄70.

Τότε ζούσα. Δεν επιβίωνα.

Αγκάλιαζα τη ζωντανή και καταπράσινη Γη. Πετούσα και ανέμιζα με τον γαλανό ουρανό.

Η φωτιά έσβησε μα το ποτήρι ήταν ακόμα γεμάτο.

Όλα χάθηκαν, μαζί και η αγκαλιά του.

Το κρασί πάγωσε.

Το ίδιο και ο χρόνος.

Το ποίημα μεταφέρεται με ελάχιστες αλλαγές επί του πρωτοτύπου