"Στις έξι"

Αδικαιολογήτως απών.

Έτσι λεγόταν μια εκπομπή του δημοσιογράφου του Mega, Γιάννη Χρηστάκου, στον πάλαι ποτέ Over Fm 104,9, έτσι με προσδιορίζω κι εγώ ως προς αυτό το κενό που υπήρξε από την τελευταία φορά που δημοσίευσα ποίημα εδώ.

Που ήταν το εξαίρετο "Αίσθημα στο Κύμα" (το ποίημα της Δίνα μπορείτε να το θυμηθείτε πατώντας ΕΔΩ).

Σήμερα, όμως, επανέρχομαι με ένα προσωπικό μου ποίημα, το "Στις έξι", όχι τόσο πρόσφατο βέβαια... διότι γράφτηκε πριν δύο μήνες και κάτι.

Ο μήνας είχε 9 κι ήταν Ιούλιος, αλλά η εξεταστική ακόμα δεν είχε τελειώσει. 

Η πίεση κι η - ιδιόρρυθμη - ρουτίνα είναι χαρακτηριστικό που προσδιορίζει το επάγγελμα του δημοσιογράφου. Αλλά όσο κι αν στην αρχή την/τον εξαντλεί, το συνηθίζει λίγο λίγο. Τι γίνεται, όμως, όταν έρχεται η ώρα που αποχωρεί, αποσύρεται ή συνταξιοδοτείται από το επάγγελμα του;

(η σειρά σκέψεων, βέβαια, όπως θα τη δείτε, μοιάζει να ταιριάζει και με άλλα επαγγέλματα)

"Στις έξι"

Κάθε μέρα το πρωί, ξυπνούσε για να προλάβει τις χαρές της μέρας 

Στις έξι. Να βγαίνει στο παραθύρι του και να βλέπει 

από τον έκτο 

τις τελευταίες χαρές μιας πόλης που θα γέμιζε σε λίγη ώρα 

καυσαέρι και καβγάδες και φούριες. 

Τον περίμενε δρόμος μακρύς στη δουλειά 

- καθημερινές, Σαββατοκύριακα - 

ως την αφυπηρέτηση 

Θάνατος είναι για τον δημοσιογράφο 

αλλά αυτός δε σταματά να ξυπνά 

σταθερά 

Στις έξι. Να βγαίνει στο παραθύρι του και ν' αναζητά 

κάθε μέρα 

ένα διαφορετικό νόημα 

σε όσα έβλεπε τόσα χρόνια.